down

เข้าไปดูเว็บนึงมา...ลองตอบดูดีก่า

  • รู้สึกกลุ้มใจ ซึมเศร้า ทุกๆ วัน หรือทั้งวัน หรือไม่/ ใช่

  • รู้สึกเบื่อทุกๆ สิ่งหรือไม่ / ใช่

  • เบื่ออาหารหรือไม่ / ไม่

  • มีปัญหาในการนอนหลับหรือไม่ /ใช่

  • รู้สึกกระวนกระวาย (หรือซึมๆ เนือยๆ) หรือไม่ /ใช่

  • รู้สึกเพลีย เหนื่อยง่าย หรือไม่ /ใช่

  • รู้สึกผิด ไร้ค่า ไร้ความสามารถ หรือไม่ /ใช่

  • รู้สึกใจลอย ไม่มีสมาธิ หรือไม่ / ใช่

  • รู้สึกเบื่อชีวิต คิดอยากฆ่าตัวตาย หรือไม่ /บางที

  • เบื่ออาหาร ผอมลง / ไม่

  • นอนไม่หลับ / ใช่

  • กระวนกระวาย หรือซึมๆ เนือยๆ /ใช่

  • อ่อนเพลียง่าย /ไม่

  • รู้สึกผิด ไร้ค่า /ใช่

  • ขาดสมาธิ /ใช่

  • คิดอยากตาย /บางที

เฮ้อ...

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

โง่

บอกกับตัวเองทุกวัน...เเต่ก็ไม่เห็นจะฉลาดขึ้น

ทำเเต่อะไรโง่ๆ

งี่เง่า

ไร้สาระ

พ่อเเม่คงเสียใจน่าดูที่เราเกิดมา...

คงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เลวร้ายที่สุดในโลก

เมื่อไหร่จะหายไปซักที

เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมไปซะ

เมื่อไหร่จะตาย...ซักที

เคยคิดบ้างมั้ยว่าเกิดมาทำไม?

เกิดมาเพื่ออะไร? เเละจะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร?

เกิดมาก็ดีเเต่สร้างความเดือดร้อน

หนักโลก...หนักเเผ่นดิน

ไร้ค่า...ไร้ประโยชน์

ไม่มีใครต้องการ...เป็นส่วนเกินของสังคม

ถ้าเกิดคนๆนี้หายไปซักคนจะมีใครเสียใจมั้ย?

จะมีใครรู้สึกมั้ยว่า...คนๆนี้ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิม

จะรู้สึกมั้ยว่ามีคนๆหนึ่งได้จากไปเเล้ว...

เเละจะมีใครมั้ยที่รู้สึก...เสียใจ



เบื่อ...

รู้สึกไม่มีความสุขเลย

เครียดมาก

ทำไมม.ปลายมันงานเยอะงี้ฟระ

สอบคะเเนนก็ห่วย

ไม่ไหวเเล้ว

ชีวิตยุ่งเหยิง

วุ่นวายที่สุด

ไม่เคยได้นอนเต็มอิ่มเลย

ปวดหัว ปวดตาไปหมด

เเย่ เเย่ เเย่

ช่วยอะไรใครไม่ได้เลย

ตัวเองก็เเย่อยู่เเล้วยังไปทำให้คนอื่นเค้าเเย่อีก

เรามันงี่เง่า เฮงซวย

สิ่งมีชีวิตที่เลวร้ายที่สุดในโลก

ไม่รู้จะเปรียบกับอะไรดี

ขยะยังเอาไปรีไซเคิลได้

สวะก็ยังเอาไปทำกระเป๋าได้

เเต่เรานี่สิ ใช้ประโยชน์ก็ไม่ได้ซักอย่าง

ไร้ค่า ไร้ค่า จริงๆ

--------------------------------------------------------

"รำคาญ" น่าจะอธิบายสิ่งที่คุณรู้สึกอยู่ในตอนนี้ได้ดีที่สุด

ไม่เเปลกที่คุณจะรู้สึก

เเต่...

อย่ารำคาญเราเลยนะ เพราะตอนนี้คุณ...เปรียบเสมือนที่พึ่งเเห่งสุดท้ายของเราเเล้ว

เรา...ไม่เหลือใครเเล้ว จริงๆนะ

เราไม่ได้ต้องการให้คุณช่วยอะไร เราเเค่อยากให้มีใครซักคนรับฟังเราก็เท่านั้น

ขอโทษ...ที่สร้างความเดือดร้อนให้

ขอโทษ...ที่เอาเรื่องไม่สบายใจไม่เล่าให้ฟัง

ขอโทษ...ที่ทำให้วุ่นวาย

ขอโทษ...จริงๆ

เเละขอบคุณ...สำหรับการที่ทนฟังเรื่องงี่เง่าของเรา

ขอบคุณ...ที่ไม่ออกปากไล่เรา

ขอบคุณ...ที่ไม่พูดตรงๆว่ารำคาญเรา (เเม้คุณจะรู้สึกอยู่ก็ตามที : G2)

ขอบคุณ...สำหรับทุกอย่างนะ ^_^

--------------------------------------------------------

เง้อ...วันนี้ตรูพล่ามอะไรเนี่ย

เเง่มๆ ช่วงนี้สติไม่ค่อยสมประกอบ อย่าคิดมากนะเคอะ

ไปเเระ

เจ็บปวดกับคำว่าคนนอก...

เพราะตอนนี้เรามันก็เเค่คนอื่นสำหรับคุณ

ไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องความสนใจ

ไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องขอความสงสาร

ไม่มีสิทธิ์ที่จะขอความช่วยเหลือ

ไม่มีสิทธิ์เเม้เเต่จะถามว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ทำอะไร เเละอยู่กับใคร

...

...

...

คำพูดปกติที่เคยพูดก็ต้องเปลี่ยนไป...

จากเพื่อนสนิท ตอนนี้ก็เป็นได้เเค่คนรู้จัก

จากคนที่ใกล้ชิด ตอนนี้ก็ทำได้เเค่มองดูอยู่ห่างๆ

มองดูคุณหัวเราะกับคนอื่น ยิ้มให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เรา

...

...

...

มีอะไรไม่สบายใจ จากที่เคยเล่าให้ฟังเเละมักจะได้รับคำปลอบใจ

หรืออะไรซักอย่างที่ทำให้รู้สึกดี...(เเค่ได้ยินเสียงก็รู้สึกดีเเล้ว)

เเต่ตอนนี้...เเม้เเต่จะเล่าให้ฟังยังไม่กล้า ไม่กล้าเเม้เเต่จะเอ่ยปาก

ว่าตอนนี้กำลังเเย่ เเละกำลังจะตาย

ทำได้เเค่ยิ้มให้เวลาที่คุณถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า

ต้องเเกล้งทำเป็นสบายดีเวลาอยู่กับคุณ เพราะไม่อยากสร้างภาระเเละความลำบากใจให้

จากที่เคยบ่น เคยว่า เคยพูดทุกอย่างที่เห็นเเละที่รู้สึก

เเต่ตอนนี้...ได้เเค่มองเเล้วก็คิด คิด คิด เเต่ก็พูดไม่ได้ เพราะไม่อยากทำให้รำคาญ

จากทุกครั้งที่อยากคุยก็คุย อยากนั่งก็นั่ง อยากทำอะไรก็ทำ

เเต่ตอนนี้...ต้องคอยดูทุกครั้งว่าคุณทำอะไรอยู่ ว่างมั๊ย เเละคุยอยู่กับใคร

ถ้าเราเข้าไป มันอาจจะเป็นการรบกวนเวลาของคุณกับเค้า เเละถูกมองด้วยสายตา

ประมาณว่า"เมิงจะมาทำไมอีกเนี่ย..." หรือไม่ก็ "เมิงจะมาเอาอะไรกะกรูอีกเนี่ย..."

จากปกติถ้าเข้าไปก็ต้องทักทายอย่างน้อยก็"หวัดดี"

เเต่ตอนนี้...เเม้เเต่หางตายังไม่เเลเลย จะเข้าหรือจะออกล้วนไม่มีผลกับคุณ

...

...

...

เคยทำใจเเล้ว คิดอยู่เเล้วว่าซักวันมันจะต้องเป็นแบบนี้

คนที่อยู่ด้วยกันมากเกินไป ซักพักก็จะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอึดอัด

เเละพยายามตีตัวออกห่าง

เเต่ในขณะที่อีกฝ่ายพยายามไล่ตาม อย่างไร้จุดหมาย

ยิ่งวิ่งก็เหมือนคุณจะไกลออกไปเรื่อยๆ

เเต่ถ้าหยุดก็กลัวว่าซักวันคุณก็จะหายไปตลอดกาล

เพราะงั้นตอนนี้เรายังมีเเรง เรายังไม่ท้อ เราจะยังวิ่งต่อไป เรื่อยๆ เรื่อยๆ

จนกว่าจะเหนื่อยจนวิ่งต่อไปไม่ไหว

จนกว่าเราจะสะดุดขาตัวเองล้มลง

จนกว่าจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น

ถ้าถึงตอนนั้นช่วยหันกลับมามองเราซักนิดก็ยังดีนะ ^ ^

--------------------------------------------------------

เฮ้อ...นี่กรูเพ้ออะไรอีกเเล้วเนี่ย

เป็นเพราะกินน้ำต้มเห็ดของหม่ามี๊ที่รักมากเกินไปเเน่ๆเรย

-0-...